Ευχαριστίες προς τον αναγνώστη

Αν αυτές οι ιστορίες σας θύμισαν κι εσάς τη φωνή μιας γιαγιάς ή ενός παππού, τότε ο σκοπός τους έχει ήδη εκπληρωθεί.

Σας ευχαριστώ που ταξιδέψατε μαζί μου στις μνήμες, στα βιώματα και στην καρδιά του ελληνισμού.

Κάθε ανάγνωση είναι μια νέα προσευχή στη μνήμη και στην παράδοση που μας ενώνει.

Και κάπου εδώ, πίσω από τις λέξεις και τις σκιές της μνήμης, σβήνει το κερί της αφήγησης.

Η γιαγιά που κάποτε καθόταν στο πεζούλι, αφηγούμενη ιστορίες κάτω απ' το φως του λύχνου, μας αποχαιρετά με ένα χαμόγελο.

Μόνο η φωνή της μένει να αιωρείται στο σκοτάδι, μαζί με την ανάσα των λέξεων και την ελπίδα πως κάποιος, κάπου, θα συνεχίσει να διηγείται.

Γιατί, όσο υπάρχει κάποιος να αφηγείται, δεν υπάρχει ποτέ αληθινό τέλος.