Επίλογος
Κάθε ιστορία που έπλεξε αυτή η συλλογή είναι ένας φόρος τιμής στη μνήμη, στις μικρές στιγμές και στους μεγάλους ανθρώπους που φώτισαν το σκοτάδι των καιρών. Μέσα από τη φωνή της γιαγιάς, η Ελλάδα της μνήμης, της πίστης και της καρτερίας βρίσκει χώρο να ξαναζήσει.
Αυτή η συλλογή δεν τελειώνει· συνεχίζει να ζει σε κάθε καρδιά που αγαπά να θυμάται. Οι ιστορίες που διαβάσατε είναι κομμάτια της ψυχής ενός τόπου, μιας οικογένειας, μιας παράδοσης που μεταφέρεται από στόμα σε στόμα, από γενιά σε γενιά. Είναι η φωνή της γιαγιάς που κάθεται στο πεζούλι, αφηγείται κάτω από το φως του λύχνου, και μας ενώνει με το παρελθόν μας.
Η μνήμη είναι το φως που μας οδηγεί, το νήμα που μας κρατά δεμένους με τις ρίζες μας. Όσο υπάρχουν άνθρωποι που αφηγούνται, που θυμούνται, που αγαπούν, τίποτα δεν χάνεται. Οι θυσίες, οι χαρές, οι λύπες, τα θαύματα και τα μικρά καθημερινά γεγονότα γίνονται παρακαταθήκη για το μέλλον.
Εύχομαι αυτές οι ιστορίες να σας ταξίδεψαν, να σας συγκίνησαν, να σας έκαναν να θυμηθείτε δικές σας μνήμες, δικούς σας ανθρώπους, δικά σας χωριά και γειτονιές. Να σας θύμισαν πως η Ελλάδα δεν είναι μόνο τόπος, αλλά τρόπος, ψυχή, πίστη, αντοχή και αγάπη.
Σας ευχαριστώ που κρατήσατε αυτό το βιβλίο στα χέρια σας. Εύχομαι να το κρατήσετε και στην καρδιά σας.